Doing the wrong thing right
Er was een periode in mijn leven waarin ik aan de buitenkant alles op orde leek te hebben. Het leek alsof succesvol functioneren vanzelf ging.
Een mooie loopbaan. Verantwoordelijkheid. Kansen. Ontwikkeling. Vertrouwen. En niet te vergeten een prachtig gezin!
Ik rondde mijn Master of Science in Policing af, werkte hard, kreeg kansen en bouwde verder aan een loopbaan waar ik trots op mocht zijn. Tijdens mijn afstuderen schreef ik een scriptie met de titel: Doing the wrong thing right.
Toen was het nog gewoon een titel
Destijds was dat simpelweg de titel van mijn onderzoek. Een scherpe, bijna zakelijke formulering die goed paste bij de inhoud. Pas jaren later viel het kwartje.
Die titel ging niet alleen over mijn scriptie. Hij ging ook over mij.
Misschien herken je dat. Dat je succesvol functioneert. Dat je presteert. Dat anderen zeggen dat je het goed doet. Maar dat je ergens diep vanbinnen voelt: klopt dit eigenlijk nog wel?
Goed zijn in het verkeerde
Ik ben daar meester in geweest. Doorzetten. Niet opgeven. Nog harder werken. Nog beter mijn best doen.
Doing the wrong thing right.
Ik deed heel veel dingen goed. Alleen niet altijd de juiste dingen voor mezelf.
Ik paste me aan aan systemen, verwachtingen en rollen. Ik droeg verantwoordelijkheden die me lagen en waarin ik zichtbaar waarde toevoegde. Leidinggeven. Besluiten nemen. Problemen oplossen. De redder zijn. Mijn magische plek.
Succesvol functioneren, maar steeds verder weg van jezelf
Aan de buitenkant competent. Aan de binnenkant (letterlijk) steeds verder uit verbinding.
Wat ik toen nog niet goed begreep, is dat succesvol functioneren niet hetzelfde is als floreren.
Sterker nog: je kunt heel goed zijn in iets dat je langzaam uitput. Je kunt complimenten krijgen voor gedrag dat je steeds verder van jezelf verwijdert. Je kunt applaus ontvangen voor een versie van jezelf die vooral gebouwd is op aanpassen en volhouden.
De stem die nooit stil was
Mijn hoofd draaide overuren. Mijn innerlijke criticus ook. Ik visualiseer hem al jaren als ‘De Schreeuw’ van Edvard Munch.
Niet goed genoeg. Nog even door. Niet zeuren. Suck it up.
Mijn lijf begon signalen te geven, maar ik luisterde nog niet echt. Want opgeven was geen optie. De lat lag hoog en ik had mezelf wijsgemaakt dat sterk zijn betekende dat je doorgaat.
De eerste eerlijke vraag
Totdat ik besefte: misschien ben ik heel goed geworden in iets wat niet meer van mij is.
Misschien is perfect functioneren soms ook een vorm van verdwalen.
De vraag werd niet langer: kan ik dit?
Maar: wil ik dit nog? Is dit mijn pad?
Dat was een pijnlijke vraag. En tegelijkertijd de eerste eerlijke.
Achteraf gezien was deze blogtitel al jaren eerder aan me gegeven. Ik kon hem toen alleen nog niet lezen als spiegel.
Heb jij je scriptie nog ergens thuis in een la liggen? Lees hem eens terug met jouw persoonlijke wetenschap van nu!
Volgende week
Herken je dat gevoel? Dat je goed functioneert, maar ergens voelt dat het schuurt?
Volgende week deel ik het moment waarop het voor mij niet meer te negeren was. Geen groot plan. Geen strategie. Maar één zin die alles in beweging zette.
Niet weer díe mama.
Contact
Ben je op zoek naar iemand die met een frisse blik met je meedenkt over strategie, teamontwikkeling of leiderschap? Of wil je gewoon eens kennismaken en onderzoeken wat Typical-C voor jouw organisatie kan betekenen?
Ik sta open voor een goed gesprek, een inspirerende wandeling of een scherpe sparsessie – net wat past. Stuur me een bericht of bel gerust even.
Carolien Lok
💬 Stuur WhatsApp
📞 06-13699600
✉️ hallo@typical-c.nl