Aan de keukentafel gebeurt het echte werk
In november 2025 begon ik als coördinator bij Buurtgezinnen in de ABG-gemeenten. Sinds kort mag ik daar ook de gemeente Dongen aan toevoegen. Als ik terugkijk op mijn loopbaan voelt deze stap eigenlijk heel logisch.
Jarenlang werkte ik in het veiligheidsdomein. Een wereld waarin je vaak betrokken raakt wanneer problemen al zichtbaar zijn geworden. Wanneer er sprake is van spanning, conflict, escalatie of crisis. Prachtig werk, belangrijk werk ook! Want: never waste a good crisis…
Maar ik merkte steeds vaker dat mijn aandacht werd getrokken naar een andere vraag. Wat gebeurt er eigenlijk vóórdat problemen groot worden?
De voorkant van het probleem?
Die vraag raakt voor mij aan iets fundamenteels. Want hoe langer ik met mensen werk, hoe vaker ik zie dat de meeste problemen niet van de ene op de andere dag ontstaan. Ze beginnen vaak klein. Met vermoeidheid. Met zorgen die zich opstapelen. Met een gebrek aan steun. Met ouders die hun uiterste best doen, maar ondertussen steeds minder ruimte voelen om op adem te komen.
Precies daarom spreekt het werk van Buurtgezinnen mij zo aan. Het brengt me naar de voorkant van het probleem. Naar de plek waar nog geen crisis hoeft te ontstaan. Naar de plek waar een klein gebaar soms een wereld van verschil kan maken.
Aan de keukentafel dus…
En die plek blijkt verrassend vaak gewoon de keukentafel te zijn.
Daar hoor ik de verhalen die je niet altijd terugziet in rapportages of beleidsstukken. Verhalen van ouders die al maanden op hun tenen lopen. Van gezinnen die weinig netwerk om zich heen hebben. Van mensen die het gevoel hebben dat ze tekortschieten terwijl ze juist zo ontzettend hard hun best doen.
Wat ik misschien wel het mooiste vind aan die gesprekken, is dat de maskers vaak snel verdwijnen. Geen franje. Geen mooie praatjes. Gewoon even SHIT zoals het is.
En gek genoeg ontstaat juist daar vaak weer ruimte.
It takes a village to raise a child
Niet doordat iemand direct met een oplossing komt. Maar doordat er even iemand naast je zit. Iemand die luistert. Iemand die helpt kijken naar wat er nog wél mogelijk is. Naar het eerste kleine sprankje lucht, energie of perspectief.
Soms zit hulp in iets groots. Maar verrassend vaak zit het in iets heel kleins.
Een middag spelen. Een wandeling. Een luisterend oor. Een kind dat even ergens anders mag zijn. Een bordje extra aan tafel. It takes a village to raise a child.
Maar eerlijk? Soms ook om overeind te blijven als ouder.
Uitnodiging
Wat ik zo mooi vind aan Buurtgezinnen, is dat het niet draait om perfectie. Niet om hulpverleningsjargon of ingewikkelde trajecten. Het draait om gewone mensen die iets voor elkaar willen betekenen.
In een samenleving waarin we individualisering heel normaal zijn gaan vinden, vergeten we soms hoe belangrijk gemeenschap eigenlijk is. Hoeveel verschil een klein gebaar kan maken. Hoe preventie begint bij verbinding.
Dus bij deze ook een kleine uitnodiging. Misschien kun jij óók iets betekenen voor een gezin in jouw omgeving? Geen heldendaad. Geen complete levensomslag. Maar gewoon: een uurtje in de week. Een middagje spelen. Kan jij ook weer even lekker kind zijn!
En jij als professional?
Vraag jezelf iedere dag af: ben ik het juiste aan het doen?! Ben ik opweg om dit probleem/uitdaging écht bij de wortels aan te pakken? Of ben ik het zoveelste doorgeefluik en heeft jouw patiënt/klant/gezin/collega/wie dan ook er eigenlijk geen bal aan!
Volgende maand
Mijn persoonlijke preventie: beter in contact zijn met mijn eigen lijf!
Contact
Ben je op zoek naar iemand die met een frisse blik met je meedenkt over strategie, teamontwikkeling of leiderschap? Of wil je gewoon eens kennismaken en onderzoeken wat Typical-C voor jouw organisatie kan betekenen?
Ik sta open voor een goed gesprek, een inspirerende wandeling of een scherpe sparsessie – net wat past. Stuur me een bericht of bel gerust even.
Carolien Lok
💬 Stuur WhatsApp
📞 06-13699600
✉️ hallo@typical-c.nl