We zijn weer op de rit
De broodtrommels gevuld, sporttassen slingeren door de gang: twee keer knipperen met je ogen en de dametjes zitten ‘ineens’ beide op de middelbare school! Afijn, de agenda kleurt langzaam weer gezellig dicht: we zijn weer op de rit!
Deze blog stond gepland voor eind augustus. Het is bijna eind september. Mijn blog. Mijn timing. 😉 Kijk, we leren.
Want ik wil toch nog eventjes terug naar die grote vakantie: mijn man en ik hebben namelijk een terugkerend vakantiepatroon. We kunnen prima drie weken 24/7 met elkaar op een camping doorbrengen. Met twee kinderen en een beperkte hoeveelheid vierkante meters.
Meestal krijgen we ergens een keer bonje. Niks ernstigs. Zo’n moment waarvan je achteraf denkt: waar ging dit in vredesnaam over? Maar in een écht goed vakantiejaar gebeurt dat niet. Nee. Dan bewaren we het gewoon voor ná de vakantie.
Het dakkofferdrama
Een paar jaar geleden hadden we bijvoorbeeld het dakkofferdrama. Geen zorgen. Geen heimelijk overleden persoon in staat van ontbinding. Gewoon een dakkoffer.
We hadden afgesproken dat manlief die na de vakantie van de auto zou halen. Met zijn bijna twee meter tegenover mijn 1.65 leek dat bovendien een bijzonder logische en effectieve taakverdeling. Alleen bleken wij allebei een iets andere interpretatie van die afspraak te hebben.
Ik behoor tot kamp: Kan maar gebeurd zijn.
Mijn man tot kamp: Mijn taak. Mijn timing.
En zo bleef de dakkoffer liggen. En liggen. En liggen.
Op een gegeven moment begon de halve wijk te vermoeden dat we ieder moment opnieuw op vakantie konden vertrekken.
Bijna drie maanden na thuiskomst was het zover: de dakkoffer lag op zolder.
Mijn taak, mijn timing
Het grappige is natuurlijk dat het nooit écht over die dakkoffer ging.
Voor mij betekende ‘jij haalt de dakkoffer eraf’: fijn, dan hoef ik daar niet meer over na te denken én gebeurt dat ergens binnen afzienbare tijd.
Voor hem betekende precies dezelfde afspraak: prima, mijn verantwoordelijkheid, dus ook mijn timing.
Allebei volstrekt logisch. Vanuit ons eigen perspectief.
En precies daar wordt het interessant. Hoe vaak denken we dat we iets heel duidelijk hebben afgesproken, terwijl we ondertussen allebei een compleet pakket aan onuitgesproken verwachtingen meenemen?
Thuis, in relaties en vriendschappen. Maar net zo goed op het werk. Ruimte geven aan een ander betekent soms ook verdragen dat diegene iets anders doet dan jij. Op een andere manier. In een ander tempo.
En ik vind ruimte geven belangrijk. Echt.
Alleen het liefst wel op de manier en binnen de termijn die ik zelf voor ogen had.
Ai.
Dakkoffer weg. Patroon weg?
Je zou denken dat een paar jaar extra huwelijkservaring en het herkennen van zo’n patroon enorm helpt. Dat doet het ook.
Wij dachten slim te zijn. We hebben de dakkoffer verkocht. 😉
Probleem opgelost. Dachten we. Maar patronen blijken bijzonder weinig waarde te hechten aan hun oorspronkelijke decor. Haal de dakkoffer weg en ze zoeken gewoon iets nieuws. En zo hadden we ook dit jaar, keurig ná drie heerlijke vakantieweken, weer ffkes gedoe.
Zodra we thuiskomen, springt namelijk mijn complete denkbeeldige ladenkast weer open. Niet één laatje per keer natuurlijk. Nee joh. Vijf tegelijk. Werk. School. Sport. Was. Afspraken.
Dingen die geregeld moeten worden. Dingen waarvan ik tijdens de vakantie heerlijk was vergeten dát ze geregeld moesten worden. Mijn systeem gaat in no-time van vakantie naar AAN.
Mijn man daarentegen zit mentaal nog heerlijk met één been voor de caravan. Nog in zijn vakantie-high laat hij het gewone leven rustig op zich inwerken. Komt wel. Rustig aan.
En ondertussen stuitert er ook nog een behoorlijk veeleisende en bijna jarige brugwup door het huis, die óók een hoofd vol nieuwe indrukken, roosters, boeken, huiswerk en verwachtingen heeft.
Drie zenuwstelsels. Drie verschillende versnellingen.
Ruimte geven als het schuurt
En daar was-ie ineens weer. Niet de dakkoffer. Wel het patroon.
Ik krijg rust door overzicht te creëren. Laatjes open, inhoud bekijken, dingen regelen, afvinken en ze daarna het liefst weer netjes dichtdoen.
Mijn man krijgt juist rust door niet onmiddellijk overal iets mee te hoeven. Geen van beide is beter.
Totdat ik vanuit mijn behoefte aan overzicht activiteit van hém ga verwachten. Of zijn rust bij mij begint te voelen als een gebrek aan urgentie.
Dan wordt mijn grens al snel zijn opdracht. En zijn behoefte aan ruimte mijn irritatie. Want ruimte geven klinkt prachtig, totdat iemand die ruimte anders gebruikt dan jij had bedacht.
En grenzen aangeven is belangrijk. Maar een grens aangeven is iets anders dan bepalen in welk tempo een ander moet bewegen.
Waar eindigt ruimte geven en begint jezelf voorbijlopen?
O ja. Deze ken ik.
Misschien is dat wel de winst van patronen leren herkennen.
Niet dat ze verdwijnen.
Ook niet dat wij voortaan volledig zen naast elkaar zitten terwijl ik vijf mentale laatjes tegelijkertijd opentrek en mijn man nog rustig nageniet van Frankrijk. Wel dat je soms iets eerder denkt: O ja. Deze ken ik.
En dat er dan nét wat meer ruimte ontstaat om te zien wat er eigenlijk gebeurt. Wat is van mij? Wat is van de ander? En wat hebben we samen op te lossen?
Soms lukt dat voordat het schuurt. Soms pas nadat het ffkes gedoe is geweest. We blijven tenslotte gewoon mensen.
En jij?
Heb jij ook zo’n ‘dakkoffer’? Iets waar het gedoe ogenschijnlijk steeds over gaat, terwijl je inmiddels vermoedt dat er iets anders onder zit?
Misschien herken je het patroon al. Misschien begint het je juist nu pas op te vallen. Want patronen leren herkennen begint soms simpelweg met merken: hé, dit gebeurt vaker.
Ik ben benieuwd naar jouw dakkoffer.
En kom je een patroon tegen waar je zelf niet helemaal de vinger achter krijgt? Laat het me weten. Dan kijken we er samen eens naar.
Zonder haast. In jouw eigen tijd en tempo. 🦚
Mijn volgende blog?
Die verschijnt weer ergens wanneer hij klaar is 😉
Contact
Ben je op zoek naar iemand die met een frisse blik met je meedenkt over strategie, teamontwikkeling of leiderschap? Of wil je gewoon eens kennismaken en onderzoeken wat Typical-C voor jouw organisatie kan betekenen?
Ik sta open voor een goed gesprek, een inspirerende wandeling of een scherpe sparsessie – net wat past. Stuur me een bericht of bel gerust even.
Carolien Lok
💬 Stuur WhatsApp
📞 06-13699600
✉️ hallo@typical-c.nl